افتراق امت به هفتاد و سه گروه‏

ابان مى‏ گويد: سليم مى‏ گفت: از على بن ابى طالب عليه السّلام شنيدم كه مى‏ فرمود:
بزودى امّت به هفتاد و سه گروه متفرق خواهند شد، كه هفتاد و دو گروه در آتش و يك گروه در بهشت خواهند بود. سيزده گروه از هفتاد و سه گروه محبّت ما اهل بيت را ادّعا مى‏كنند، ولى يكى از آنها در بهشت و دوازده گروه در آتش اند.

تعيين فرقه ناجيه‏

گروه نجات يافته هدايت شده كه آرزوى (بهشت دارند) و مؤمن و تسليم و موافق و هدايت‏كننده‏اند، آنان كسانى‏اند كه به من ايمان آورده1 و در مقابل امر من تسليم و مطيع من هستند2. از دشمن من بيزارى جسته و مرا دوست مى‏دارند و دشمنم را مبغوض مى‏دارند. آنان كه به حق من و امامتم و واجب بودن اطاعتم از روى كتاب خدا و سنت پيامبرش معرفت دارند. در نتيجه (از عقيده خود) بر نمى‏گردند و شك نمى‏كنند، بخاطر آنكه خداوند قلبشان را از معرفت حق ما نورانى كرده3 و فضيلتشان را به آنان فهمانده است، و به آنان الهام كرده و ناصيه4 آنان را گرفته و در شيعيان ما داخل نموده است،
بطورى كه قلبهايشان اطمينان يافته و يقينى پيدا كرده كه شكى با آن مخلوط نمى ‏شود.

امامان فرقه ناجيه‏

من و جانشينانم بعد از من تا روز قيامت هدايت‏ كننده هدايت يافته ‏ايم. كسانى كه خداوند آنان را در آيه ‏هاى بسيارى از قرآن در كنار خود و پيامبرش قرار داده، و ما را پاك نموده و از گناهان معصوم داشته و ما را شاهدين بر خلقش و حجّت در زمينش و خزانه داران علمش و معادن حكمتش و تفسيركنندگان وحى خود قرار داده است. ما را با قرآن و قران را با ما قرار داده، كه نه ما از آن جدا مى‏شويم و نه آن از ما جدا مى‏ شود تا در حوض كوثر بر پيامبر صلى اللَّه عليه و آله وارد شويم.

هفتاد و سه فرقه در روز قيامت‏

در بين هفتاد و سه فرقه فقط آن يك گروهند كه از آتش و از همه فتنه‏ها و گمراهى ‏ها و شبهه‏ ها نجات يافته هستند و آنها بحق اهل بهشتند. آنان هفتاد هزارند5 كه بدون حساب داخل بهشت مى‏ شوند.

همه آن هفتاد و دو گروه به غير حق متديّن شده‏ اند و دين شيطان را يارى مى‏ دهند، و (دستوراتشان را) از ابليس و دوستانش مى ‏گيرند. آنان دشمن خداى تعالى و دشمن پيامبرش و دشمن مؤمنين‏ اند و بدون حساب داخل آتش مى‏ شوند، و از خدا و رسولش بيزارند6. خدا و رسولش را فراموش كرده و به خدا شرك ورزيده و كافر شده‏ اند و غير خدا را پرستيده‏اند، ولى خود هم نمى‏ دانند و گمان مى‏ كنند كار درستى مى‏ كنند.
روز قيامت مى‏ گويند. «بخدا قسم ما مشرك نبوديم، براى او قسم ياد مى‏كنند همان طور كه براى شما قسم مى‏خورند و گمان مى‏كنند بر پايه‏اى استوارند، بدانيد كه آنان دروغگويند»7.
 

  • 1. «ب»: به من اقتدا كرده‏ اند.
  • 2. «ب» و «د»: مطيع من‏ اند و ولايت مرا دارند.
  • 3. «ب»: بخاطر آنكه خداوند حق ما را در قلبهايشان نورانى نموده است.
  • 4. ناصيه يعنى موى جلوى سر، و در اينجا كنايه از هدايت خداوند است كه راه راست را به ايشان نشان مى ‏دهد.
  • 5. ظاهرا هفتاد هزار كنايه از كثرت اين عده است نه اينكه به همين تعداد معين باشند.
  • 6. «د»: از خدا و رسولش بيزارند و خدا و رسولش هم از ايشان بيزارند. به خدا و رسولش ناسزا گفته ‏اند و مشرك شده ‏اند.
  • 7. داخل گيومه مضمون آيه 23 از سوره انعام و آيه 18 از سوره مجادله است.
منابع: 

أسرار آل محمد عليهم السلام / ترجمه كتاب سليم، صص: 250-251